Je groeit op dikwijls zonder keus. De fanatieke voetbalsupporter in de familie of kennissenkring hangt al snel het eerste voetbalshirt om je nek. En dit gebeurt niet alleen bij kleine jongetjes!
Ajax dat was mijn eerste club, keus of geen keus, ik ben er blij mee tot op de dag van vandaag.
Trots dat je bijna je hele leve naast het stadion woont, trots dat je eerste eigen cluppie naast De Meer was en trots op mijn seizoenkaart.
Maar de grote liefde is toch de club die je wel zelf hebt uitgekozen. 1 kleur kan ik blijkbaar niet zonder helderrood maar doe het mij maar in combinatie met knalgeel.
Galatasaray Istanbul Spor Klübü, dat is mijn nummer 1.
Als je zo zit te graven waar dit toch vandaan komt, kan ik voor mijzelf maar 1 oorzaak 1 schuldige aanwijzen, namelijk Gheorghe Hagi. Ik zag in de dagen dat wij als gezin in Turkije waren wedstrijden van Galatasaray door de voorkeur van mijn vader. Ik wist niet wat ik zag. Voor het eerst dat ik met mijn mond open van verbazing naar voetbal zat te kijken. Alles was mooi en van de buitencategorie. De houding, de uitstraling, de balbehandeling en vooral dat schot. Tot aan de dag van vandaag heb ik nooit meer hetzelfde gezien, een voetballer die zonder te overdrijven vanuit elke positie de bal kon plaatsen in het net hoe en waar hij wou.
Daarom wil ik Hagi danken voor het onstaan van mijn clubliefde, ik werd dankzij hem verplicht om het team te volgen en gelukkig maar. Ik geniet nu al 13 jaar van deze club met al mijn helden, maar er kan er maar 1 de beste zijn.
Dank u wel "Maradona van de Karpaten"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten